واقعیت هایی از عرقیات گیاهی ؛ نوع مصرف ، خواص درمانی ، نحوه مصرف آنها

واقعیت هایی از عرقیات گیاهی ؛ نوع مصرف ، خواص درمانی ، نحوه مصرف آنها

واقعیت هایی از عرقیات گیاهی ؛ نوع مصرف ، خواص درمانی ، نحوه مصرف آنها

یکی از ویژگی های درمانهای طبیعی وجود اشکال مختلف دارویی بر حسب نوع مرض و نیاز مریض است.

عرقیات گیاهی یکی از فناوری های مفید طب سنتی می باشد که که دارای فواید بسیار زیادی می باشد که به راحتی قابل استفاده بوده و علاوه بر استفاده داروئی و درمانی ، در صنعت غذا و آشپزی نیز کاربردهای فراوانی دارند.

‎عرقیات یکی از پر مصرف ترین شکل‌های استفاده از گیاهان است. امروزه در ایران بیش از ده ها گیاه وجود دارند که عرق گیری شده و به صورت طبی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

عرقیات طبی در واقع رایحه ، عطر یا اسانس گیاهانی می‌باشند که رایحهٔ آنها می‌تواند گیرنده‌های عصبی و بویایی را تحریک نموده و بر روند ساخته شدن هورمونها ، حرارت بدن ، سوخت و ساز بدن ، سطح هورمون‌های سامانه دفاعی بدن، افکار و رفتارهای عاطفی و جسمانی ما اثر بگذارند .

این مواد معطر که مقدار آنها در عصاره یا روغن گیاهان شفا بخش بیشتر وجود دارند، با تحریک مغز و ترشح انتقال دهنده‌های عصبی موجب حالات روانی خاصی در انسان می‌شوند و احساس های مختلف از جمله سلامت، سرخوشی، خوشنودی و خرسندی به وجود می‌آورند.

این بوها می‌توانند استرس و تا حدودی درد را کاهش داده و موجب تعادل عاطفی نیز شوند.

از دیدگاه طب سنتی عرقیات دارای تأثیر سریع و قوت ماندگاری کمی هستند و دمنوش ها دارای تأثیر تدریجی  و قوت ماندگاری طولانی .

یکی از موارد مصرف عرقیات، موقعیت های اورژانسی است مثلا در تب ها و عفونت ها و مشکلات دستگاه گوارشی و مانند آنها به علت نفوذ سریع عرقیات میتوان فوراً مشکل را بوسیله آنها کنترل کرد .

مثلاً در تب ها از عرق بید و کاسنی ؛ در عفونت ها از پونه ، آلوئه وراء ، آویشن و بابونه بهره برد ، تا بیمار از حالت اورژانس خارج گردد ، سپس میتوان با جوشاندنی ها و دیگر اشکال داروهای طبیعی و در صورت نیاز تجویز مینوالها و ویتامینهای طبیعی به درمان کامل او پرداخت .

یکی از موارد مصرف عرقیات ،نپذیرفتن طبیعت بیمار از مصرف صور دارویی دیگر است : یعنی بیمار میل و توان مصرف به صورت دم نوش را نداشته باشد که در اینجا هم تا هنگام خروج از بحران میتوان بوسیله عرقیات وضعیت بیمار را راهداری کرد.

مثلا در بیماری که از تهوع های مکرر توان پذیرش هیچ دارویی را نداشته باشد و هر چه میل کند بالا می آورد ، میتوان بوسیله عرقیات وضعیت را کنترل کرد، مثلا با استفاده از عرق زنیان که خاصیت ضد سمی دارد، تهوع های مکرر را کنترل نمود، یا در بیماری که از شدت ضعف توان مصرف غذا ندارد ، میتوان از گلاب ، عرق نعناء و عسل ضعف را از میان برد .

گاهی از عرقیات به عنوان رساننده و حامل استفاده میشود، مثلا برای رساندن فوائد قرص، شربت ، کپسول یا معجونی به عضو خاص ، آن را در عرق خاصی میخیسانند یا می آمیزند، مثلاً برای انتقال سریع دارویی به مغز از عرق اسطوخدوس ، بادرنجبویه و یا به لیمو و برای قلب از عرق بیدمشک یا گلاب استفاده میکنند .

می توان تعدادی عرقیات را همیشه در منزل نگه داشت و نسبت به موقعیتهای مختلف و در صورت نیاز مورد استفاده قرار داد، مثلا در مواقعی که شربت درست می کنید ، برای خوش طعم کردن چایی ها ، پخت انواع شیرینها و کیکها و یا ساخت انواع بستنی ها.

ولی نباید در مصرف عرقیات زیاده روی کرد، بخاطر اینکه:

عرقیات لطیف و مدر هستند و رطوبت را معمولا دفع میکنند و به همین دلیل هم برای بلغمی ها و کسانی که رطوبت بیشتری در بدن دارند ، می تواند مفید باشد و صفراوی ها بایستی با احتیاط و  زیر نظر پزشک درمانهای طبیعی استفاده نمایند، زیراپس ازمصرف مدام آنها میتواند موجب خشکی اعضا شوند ؛

فارغ از این ، مسئله مهم تر اینکه : اغلب عرقیات دارای جزء الکی هستند، اصلا یکی از علل نفوذ بالای آنها وجود مقداری الکل در آنهاست و مصرف فراوان آنها میتواند موجب وابستگی ، بعضاً ضعف و عوارض دیگری شوند.

البته الکل بیشتر در گیاهانی وجود دارد که از ساقه‌های چوبی آنها عرق گیری میشود و گلاب و دیگر گلها غالباً از این امر مستثنا می‌شوند.

عرقیات پاستوریزه شده و دارای تأییدیه وزارت بهداشت هیچ ارزش دارویی و غذایی ندارند و به احتمال زیاد می تواند مضر نیز باشند.

درباره نویسنده